Telewizyjny

W Polsce po upadku komunizmu pojawiły się pierwsze komercyjne stacje telewizyjne. Dzięki temu wreszcie można cieszyć się pluralistycznymi mediami, które nie tylko chwalą, lecz także ganią za błędy ekipę rządzącą. Telewizja publiczna pozostała, dzisiaj głowią się politycy, co zrobić, by TVP odpolitycznić, co zrobić, by efektywnie i racjonalnie nią zarządzać. Patrzymy wobec tego na niemieckie telewizje publiczne, na angielskie publiczne stacje a i tak nic wymyślić nie możemy. Niektórzy śmieją się z idei telewizji w służbie narodu, w końcu co to za telewizja publiczna, która większość swych wpływów czerpie z reklam (jako jedyna w Europie polska telewizja publiczna jest w większości sponsorowana przez reklamodawców, w innych krajach proporcje są odwrócone, większość wpływów pochodzi z abonamentów a jedynie niewielka jej część z reklam). Jednakże większość z tych prześmiewców wyrejestrowuje swój odbiornik telewizyjny, by uniknąć płacenia za abonament, większość z nich i tak ogląda telewizję publiczną. Sprawa nie jest łatwa, bowiem abonament, mimo iż potrzebny, powinien być płacony raz a nie, jak ma to miejsce teraz, niejako podwójnie, za podstawowy pakiet programów (w tym np. TVP2) i za telewizję cyfrową, satelitarną czy kablową (dodatkowa opłata a w pakiecie ponownie TVP2).

Czy telewizja publiczna jest potrzebna, czy spełnia jeszcze dzisiaj jakiekolwiek funkcje poza tymi, jakie sobie wytycza aktualnie rządząca w kraju frakcja polityczna? Jest to kwestia tyleż zajmująca co kontrowersyjna i ciężka do rozstrzygnięcia. Ideałem jest telewizja publiczna, która nie ugina się pod naciskami rządowymi, telewizja w stu procentach odpolityczniona, wyłączona z kotła politycznego, walk między partiami. Ideał niestety nie istnieje, różne kraje radzą sobie z publiczną telewizją na różne sposoby, Niemcy mają publiczną telewizję lewicową i prawicową, my natomiast mamy do wyboru telewizję publiczną, zawsze w jakiś sposób zależną od rządu, oraz telewizję tzw. niezależną, komercyjną. Niektóre kraje problemu pozbyły się w bardzo prosty i nie mniej radykalny sposób, zlikwidowały publiczne telewizje, albo, jak Stany Zjednoczone, zmarginalizowały ich działalność. Austria dla przykładu jeszcze do niedawna w ogóle nie miała telewizji komercyjnej, ale żaden Austriak nie narzekał na media, bo przecież mieli do wyboru nie tak odległe ich życiu niemieckie prywatne stacje komercyjne.

Wolne media były jednym z zasadniczych postulatów polskiej opozycji antykomunistycznej. Dążono do tego co mamy dzisiaj, czyli do wolnej prasy, wolnych rozgłośni radiowych, do wolnej telewizji, do swobody wypowiadania swych poglądów bez obawy o cenzuralne restrykcje. Polacy doczekali się wolnych mediów, dziś każdy ma w swym telewizyjnym odbiorniku kilka czy kilkadziesiąt kanałów, gdzie może sobie wybierać, co chce oglądać. W Polsce wciąż istnieje telewizja publiczna, jedni ją ganią mówiąc, że jest narzędziem bezlitosnych polityków, którzy wykorzystują publiczne media do swych celów, inni natomiast z opiniami takimi się nie zgadzają i chętnie oglądają dzienniki w TVP1 czy TVP2. Mamy przecież wolność słowa, nikt nikomu nie każe oglądać publicznej telewizji, do wyboru jest jeszcze wiele innych prywatnych stacji jak chociażby TVN czy Polsat. Możemy sobie oglądać telewizję prawicową, lewicową, świecką i katolicką, możemy wysłuchiwać prorządowych przekazów lub opozycyjnych opinii w konkurencyjnych stacjach.